De vragen | Judith Eiselin over Het feest van de eeuw

feestvandeeeuwIn de rubriek De vragen kunnen auteurs zelf informatie geven over hun boeken. Waarover gaat het, waarom wilden ze het schrijven, wat drijft hun hoofdpersonen enzovoort. In deze tweede aflevering vertelt Judith Eiselin over Het feest van de eeuw, over Elise die het nu ze zo op de helft van haar leven is tijd vindt voor verdieping.

Wat is dit voor boek volgens de uitgever? En volgens jouzelf?
Het is een roman, het verhaal van een reünie. De uitgever denkt dat het boek jonge vrouwen sterk aan zal spreken. Mij lijkt het gewoon een boek voor iedereen vanaf een jaar of 30. De verteltrant is ironisch. Het boek heeft vaart, lucht en humor, of althans: dat is de bedoeling.

Wat voor iemand is de hoofdpersoon?
De hoofdpersoon, Elise, is een alleenstaande vrouw van een jaar of 40. Ze woont in Heiloo en werkt in een hondenasiel. Elise ervaart haar leven als boetedoening voor een foute inschatting die ze als student maakte. Alles is sindsdien anders gelopen dan ze voorzag en graag had gewild, nu woont ze alleen en maakt er het beste van. Ze is vaak alleen en enigszins onzeker. Maar ze kan ook een branie zijn, met uitgesproken opvattingen, voor- en afkeuren. Over haar seksualiteit is ze niet onzeker -in die zin heeft het boek een feministische toonzetting.

Waar en wanneer speelt het boek?

Het speelt zowel in de huidige tijd (2014) als twintig jaar terug, begin jaren ’90.

Is het beeld dat je in dit boek schetst van de mens en de wereld positief, negatief of neutraal?
Positief. Het boek neemt op lichtvoetige wijze alles en iedereen op de hak. Het gaat over verkeerde aannames, zoals we die allemaal maken, over elkaar, over onszelf, over het verleden, het heden en de toekomst. Uit de roman blijkt dat niemand de waarheid in pacht heeft, hetgeen eigenlijk wel opluchtend is. We hebben allemaal gelijk. Of ongelijk.

foto: archief van de schrijfster

foto: archief van de schrijfster

Wat kun je zeggen over de stijl en de structuur van dit boek?
De lezer kijkt mee door de ogen van Elise, op haar veertigste, op haar twintigste en dan weer op haar veertigste. De stijl is licht, ik vind humor en relativering heel belangrijk in literatuur (in alles, eigenlijk). Mijn uitgever zegt het zo: ‘De lichtheid wordt ernstig genomen en de zwaarte wordt licht gebracht.’ Ik kan me daar erg in vinden.

Wat voor mensen kunnen beter niet aan dit boek beginnen? En welke wel?
Wie van doorwrochte, hermetische, academische, zwaarwichtige, sombere literatuur houdt kan beter iets anders lezen. Wie er een erg zwart mensbeeld op nahoudt en dat wenst te behouden, wellicht ook. Wie allergisch is voor hoopvolle eindes, zal dit boek denk ik niet goed verdragen. Het is kortom niet voor zeikerds en zuurpruimen. Voor de rest lijkt het me voor iedereen enorm geschikt!

Wat kun je zeggen over de totstandkoming van dit boek?
Ik heb er lang aan gewerkt, af en aan verspreid over een aantal jaar. Omdat het gestoeld is op iets wat lang geleden echt gebeurd is, duurde het een tijd voordat ik er een juiste vertelvorm voor vond, de juiste distantie. In een eerdere versie werd het verhaal vanuit drie gezichtspunten verteld. Drie personages vertelden hun versie van wat er gebeurd was; alle drie even overtuigd van het eigen gelijk. Alleen was een van de drie ‘stemmen’ overtuigender en geestiger dan de andere twee. Dat was Elise, de hoofdpersoon die uiteindelijk de enige ‘ik’ werd in het boek.

bouwpakketWat voor boeken of films kun je mensen die dit boek goed vonden aanbevelen?
Recentelijk las ik How to build a girl van Caitlin Moran, dat vond ik een erg geestige en goede roman. Verder houd ik onder meer van de boeken van Nick Hornby, Evelyn Waugh, Willem Elsschot, Nescio, Anton Tsjechov, John Fante, Simon Carmiggelt, Arnon Grunberg, Astrid Lindgren. En van de films van Woody Allen. Ik denk dat het boek een soort relatie-komedie is, met een ernstige ondertoon. Er zijn natuurlijk meer boeken en films over reünies van oude vrienden, zoals de film The Big Chill.

Share Button

geef een reactie