Jesssica Meijer | Door het schrijven van dit boek is mijn vader dichterbij me gekomen

Jessica Meijer (1984) vertelt in haar debuutroman Een blik Jodenkoeken haar eigen verhaal. Over de band met haar vader, de bekende interviewer en schrijver Ischa Meijer, en over de eetstoornis die haar in zijn greep kreeg na zijn dood. In dit interview legt ze uit waarom ze dit boek wilde schrijven en hoe deze roman zich verhoudt tot het boek dat Connie Palmen schreef over haar vader. door Eline van Leeuwe

Ik zou het heel mooi vinden als ik kan zorgen voor herkenning. Het is niet zo dat het verhaal alleen maar over mijn boulimia gaat, maar alles wat ik vertel, staat er wel mee in verband.  (foto: Daniel Cohen)

Ik zou het heel mooi vinden als ik kan zorgen voor herkenning. Het is niet zo dat het verhaal alleen maar over mijn boulimia gaat, maar alles wat ik vertel, staat er wel mee in verband.
(foto: Daniel Cohen)

Wist je al lang dat je Nederland jouw verhaal wilde vertellen? Een jaar geleden wist ik pas dat ik het echt in deze vorm wilde schrijven. Maar begin 2005 wist ik al wel dat ik wilde schrijven. Ik was toen net met mijn studie begonnen en had nog geen idee waarover ik wilde schrijven.Ik kampte in die tijd al met boulimia, maar kon me nog niet indenken dat ik daarover zou gaan schrijven. Pas nadat ik ervan af was, was boulimia het eerste onderwerp waarvan ik dacht: daar ga ik over schrijven. Ik had toen nog niet het plan om er een autobiografie van te maken, maar eigenlijk kon het niets anders worden. Er was al zoveel over mijn leven geschreven, dat het zou gaan wringen als ik er fictie van zou maken. Mijn verhaal zou niet zijn overgekomen. Er is voor mij geen bepaalde reden dat ik mijn boek nu uitbreng. Ik wilde het boek zo snel mogelijk uitbrengen, maar eerder was ik er nog niet klaar voor.

Wat wil je met dit boek overbrengen? Ik zou het heel mooi vinden als ik kan zorgen voor herkenning. Zowel voor de mensen die dit soort gedachten of deze stoornis zelf hebben ervaren, als voor de mensen die andere mensen in hun omgeving hebben die eraan lijden. Het is niet zo dat het hele verhaal alleen maar over mijn boulimia gaat, maar alles wat ik vertel, staat er wel mee in verbinding. Ik wilde er een mooi verhaal van maken. Meer showing en minder telling. Niet alles te concreet en belerend benoemen, maar juist duidelijk maken dat er zoveel onder zit.

Heeft je vaders bekendheid je in de weg gestaan of juist geholpen? 
Ik denk dat het mij uiteindelijk heeft geholpen. Mijn vaders bekendheid en al het gene wat er ook al over mijn leven bekend was, heeft mij doen inzien dat ik echt honderd procent achter mijn boek moest staan. Ik kon niet zomaar even een boek gaan schrijven en hier en daar wat experimenteren. Ik wist van te voren dat mijn boek aandacht zou krijgen en daarom moest het ook echt goed zijn.

In het boek komt ook de achtergrond van jouw Joodse familie naar voren. Hoe en waarom heb je hiervoor gekozen? Mijn Joodse achtergrond is een facet in mijn leven. Het gaat over mijn leven en dat is iets wat ik niet kan verzwijgen. Ik ben er een soort van trots op, ik vind het een mooi iets. Voor het schrijven van dit boek heb ik me er dan ook niet meer in verdiept dan wat ik erover wist en dan wat ik zelf heb geleerd van de joodse levenswijze. Ik beschrijf het zoals ik het heb ervaren. Dat is vrijwel altijd positief geweest en geen last. Ik was als kind wel opzoek naar mijn eigen invulling van het geloof. Ik leefde nooit strikt de joodse gebruiken na. Ik heb een liberalere levenswijze.

Als je het boek leest, begrijp je dat jouw boulimia meer dan één oorzaak heeft gehad. Sta je nu sterk genoeg in je schoenen om nooit meer terug te vallen? Ik heb stap voor stap beschreven hoe het zo ver heeft kunnen komen. En ik weet zeker dat dit me nooit meer gebeurt. Het is niet meer nodig, ik heb dat zogenaamd rustige gevoel dat ik van eten kreeg niet meer nodig. Ik heb leren leven zonder de boulimia. En dat is veel leuker! Ik kan nu zeggen dat ik drie jaar genezen ben, ik sta nu sterk en voel me goed.

Je beschrijft onder andere je verdriet dat je vader niet bij je bat mitswa aanwezig was en hoe dat bij andere belangrijke momenten ook het geval zou zijn. Hoe kijk je daar nu tegenaan? Ik denk daar nog steeds wel hetzelfde over. Natuurlijk had ik hem het liefst erbij gehad. Al moet ik zeggen dat hij nu wel heel dichtbij voelt hij, omdat het boek over hem gaat. Hij is hierdoor toch iets dichterbij me gekomen.

Heb je het eerst aan je moeder laten lezen? Ja, ik heb het eerst laten lezen aan haar. Ze vond het vooral heel mooi. Af en toe vond ze het natuurlijk wel moeilijk, maar ze vindt het vooral heel belangrijk voor mij dat ik dit publiceer. Alles wat ik heb geschreven, was bovendien al uitgesproken. Er zaten wel een aantal nieuwe dingen voor haar tussen, maar doordat ik ze heb opgeschreven, konden we het juist over die dingen hebben. Ik heb ook niet per se iets weggelaten. Er was niets wat ik te heftig vond of te pijnlijk om erin te zetten. Ook heb ik niets mooier of anders gemaakt dan hoe het is gegaan. Er zitten weinig verzonnen elementen in.

Je hebt als kind heel veel moeite gehad met I.M., het boek dat Connie Palmen over jouw vader schreef. Hoe kijk je daar nu tegenaan, nu je zelf een autobiografie hebt geschreven? Ik begrijp het nu wel iets beter, maar ik kijk er niet heel anders tegenaan. Ik begrijp vooral beter hoe het is om een boek te schrijven en welke keuzes je daarbij maakt. Mijn relatie met Connie zit weer helemaal goed. Ze heeft er overigens wel voor gekozen niet inhoudelijk te reageren op mijn boek.

p&WTwee jaar geleden zat je bij Pauw en Witteman aan tafel. Je was aan het afstuderen en toen je werd gevraagd wat je na je studie ging doen, vertelde je dat je nog geen idee had. Wat zou je nu voor antwoord op die vraag geven? Ik wist toen, tijdens die uitzending al dat ik dit boek ging schrijven. Ik wilde er alleen vrij voorzichtig mee zijn en daarom heb ik mijn antwoord op die vraag destijds verkapt. Wat er voor mij nu op de planning staat is schrijven. Het is een droom voor mij om te schrijven. Ik zit alweer te denken over een nieuw boek, maar daar ga ik nog niets over zeggen. Eerst moet ik maar eens aandacht geven aan mijn debuut. Ik wil graag lezingen geven en in directer contact komen met mijn publiek. Daarna komt de rest wel.

Kun je tenslotte nog een boek noemen dat je zelf mooi vindt? Ik vind het laatste boek van Etgar Keret Verrassing prachtig. Hij schrijft luchtig en gemakkelijk over zware thema’s en onderwerpen. Dat vind ik knap en inspirerend.

Eline van Leeuwe is student journalistiek en vaste medewerker van Buzzboeken

125 x 200 WT
 
 
Klik hier om een fragment te lezen of een gesigneerd exemplaar te bestellen.

Share Button

geef een reactie