Recensie | James Bond, held of antiheld? | Over Solo van William Boyd

Kan een actieverhaal literair zijn – en dus ook interessant voor vrouwen? Dat is de vraag die opkomt bij het lezen van Solo, de nieuwe roman over James Bond, geschreven door William Boyd. door Roos Geerse

Boyd Solo Omslag 153x210.inddAls je beeld van James Bond is gebaseerd op de films die er over hem zijn gemaakt, is het lezen van Solo een vreemde ervaring. Of het een aangename ervaring is, hangt er waarschijnlijk van af. Zelf kan ik actiefilms vaak best waarderen, zeker als de schijnbaar onvermijdelijke gaten in het plot niet te groot zijn en ze een love story bevatten. Zo ben ik een fan van Kathryn Bigelow. Alleen bij Bondfilms moet ik altijd vechten tegen de slaap. Het ergste is het bij vechtscenes en achtervolgingen. Bij de man naast me gaat het bloed sneller stromen, je ziet het aan hoe hij zit en kijkt, terwijl mijn dochter en ik alleen maar denkenWanneer gaan we weer verder met het verhaal? en Hoe zit dat dan met al die omstanders die ze omver rijden?

Het boek van William Boyd, de vijfde auteur die door de familie van Ian Fleming is gevraagd een roman te schrijven over 007, heb ik echter geboeid zitten lezen. Boyds Bond, die in Afrika een burgeroorlog moet beeindigen, staat namelijk wel stil bij de soldaten die hij heeft moeten doden. Hij filosofeert over de liefde. Hij heeft zich op het laatst even niet meer helemaal in de hand. Hij plaatst zelfs een vraagteken bij de verwevenheid van de geheime diensten en grote bedrijven.

http://www.buzzboeken.com/?attachment_id=3925

Een andere spionageroman van Boyd is Rusteloos

Nu was dit van Boyd, die al drie andere literaire spionageromans op zijn naam had staan, wel te verwachten. Wie de boeken van Bonds schepper kent of de moeite neemt er in ieder geval een paar stukken uit te lezen, zal het evenwel met me eens zijn dat Boyds 007 in weinig afwijkt van het origineel. Bond is in Solo de teveel drinkende Schot, die houdt van auto’s en lekker eten en verder doet wat hij moet doen. Hij vindt het misschien (net als zijn schepper?) eng om zich te vinden, maar dat wil niet zeggen dat hij dat niet zou willen.

De bioscoopganger is allicht gesteld geraakt op de altijd onderkoeld reagerende gentleman die hem vanaf 1962 is voorgeschoteld, maar het personage van Fleming, en dus ook Boyd, is wel zo interessant. Aan de andere kant, in Casino Royale was Daniel Craig al een stuk menselijker dan in de films daarvoor en dat lijkt me ook de trend. Het publiek wordt toch intelligenter.

Mensen zullen hopelijk ook steeds minder bereid worden om niet alleen hun ongeloof op te schorten, maar ook hun vermogen om logisch te blijven denken, zodat schrijvers en redacteuren nog beter gaan letten op plot holes. Nu zijn die immers nog vaak een domper. Ook in Solo vond ik de ontknoping niet sterk. Het wraakmotief, dat overigens pas in de tweede helft van het boek opduikt, werkt in al zijn simpelheid wel, maar toch. Gelukkig gaat Bond daarna nog even langs zijn love interest, die in dit geval nu eens niet tien jaar jonger is. Ze kende hem al, leek het – de terughoudendheid waar hij niet onderuit kon, de dingen die hij niet zeggen kon – en in ruil daarvoor stelde hij zich woordeloos open voor haar onderhuidse verlangens en affectie, haar oprechte warmte.

Maar misschien gaat het in actieverhalen anders dan in andere verhalen ook niet om het plot of de personages, maar om het meegenomen worden door de stroom van gebeurtenissen en is Solo daarom zo geslaagd. Boyd is gewoon een goede verteller.

Roos Geerse is de initiatiefnemer van Buzzboeken en de Schrijversbende.

Share Button

geef een reactie