Joubert Pignon | zeer kort verhaal

Een van de nieuwe verhalenschrijvers van AtlasContact is Joubert Pignon. Speciaal voor bb schreef hij dit zeer korte verhaal.

***

Wit

Een man hoort van zijn vriendin dat hij vader wordt. Hij schrikt. Hij weet natuurlijk dat ze van plan zijn een kindje te nemen, maar als zo’n kindje onderweg is, is dat toch andere koek. De man vond het vooral fijn om zonder condoom te kunnen vrijen.
Langzaam went hij aan het idee. Hij is steeds minder bang zijn vrijheid kwijt te raken. De man en zijn vriendin kopen babyspullen en richten de babykamer in. Ze richten de babykamer zo sober mogelijk in. Ze willen dat de baby opgroeit in een prikkelvrije ruimte, om zo een evenwichtig mens te worden. In de babykamer staan een witte wieg en een witte kast. Er hangen witte gordijnen. De muren zijn wit geschilderd, de deur is wit geschilderd. Er ligt geen speelgoed in de babykamer. Het dekentje en het kussen in de wieg zijn wit.
De man en zijn vriendin verzinnen een naam met internationale allure voor de baby. Hun baby zal een wereldburger worden.
Na zes maanden begint zijn vriendin, tijdens het ontbijt – het is zondag, ze hebben lekkere broodjes in huis gehaald – te bloeden.
Ze rijden naar het ziekenhuis. Waar mogelijk overtreden ze de verkeersregels.
De dokter zegt dat de baby er aan komt.
Als de baby geboren wordt, leeft de baby nog anderhalve seconde.
Als ze willen, mogen ze de baby een paar dagen thuis houden.
In het wiegje legt de man pakken ijs neer. De man en de vrouw leggen de baby in de wieg en kijken hand in hand naar de baby.
De man tilt de baby uit de wieg en loopt met zijn zoon in zijn armen door het huis. ‘Dit is de televisie,’ zegt de man, ‘dit is de bank.’ Hij loopt met de baby door het huis en benoemt alle spullen: de koelkast, de eettafel, de planten, de boekenkast, de bedden, de badkamer, de poezen, de wasmachine, de droger, de computer en de salontafel. Na drie dagen wordt de baby meegenomen door een droevig kijkende vrouw in een net pak. Ze raakt de man en de vrouw even aan, wikkelt de baby in een deken, en vraagt of ze de baby begraven of cremeren.

***

Joubert Pignon (1978) is schrijver van zo kort mogelijke stukjes. Hij is een aap, hij heeft zinnen uit zijn hoofd geleerd. Op 4 oktober (Werelddierendag), in het onheilsjaar 2012, verscheen zijn eerste boek Er gebeurde o.a. niets. Het boek is gewoon te koop. Joubert Pignon is een niet-ontplofte bom. Zijn verhalen verschijnen bij AtlasContact.

joubertpignon.blogspot.nl

26-10-2012 | trefwoorden | Reacties uitgeschakeld voor Joubert Pignon | zeer kort verhaal

Nyk de Vries | prozagedicht

In de tweede helft van de negentiende eeuw gingen schrijvers en dichters zogenaamde prozagedichten schrijven. Denk aan Spleen de Paris van Baudelaire. Een hedendaagse prozadichter is Nyk de Vries. Klik hier om het prozagedicht te lezen dat hij maakte voor bb.

fotograaf: Maarten van der Kamp

foto: Maarten van der Kamp

Nyk de Vries (1971) is schrijver en muzikant. Met zijn prozagedichten treedt hij regelmatig op, steevast met behulp van een kleine samplemachine. Eind 2011 verscheen bij De Arbeiderspers zijn bundel De dingen gebeuren omdat ze rijmen, waarmee hij op grote festivals stond als Oerol en Lowlands. Momenteel werkt hij aan zijn derde roman die volgend jaar verschijnen zal. Daarbij is een publicatie in het kader van de Slibreeks in voorbereiding.

Erik Jan Harmens | fragment uit nog onvoltooide roman

Erik Jan Harmens voor Lebowski -® Keke Keukelaar 2012

® Keke Keukelaar 2012

Schrijvers willen zelden veel kwijt over het boek dat ze aan het schrijven zijn. Dat geldt ook voor Erik Jan Harmens. Een fragment uit de in 2014 bij Lebowski te verschijnen roman mochten we echter al publiceren. Hoe de lezer het moet plaatsen? Het is niet het begin, dat is het enige wat Harmens er over wilde zeggen. Lezen dus! En straks als de roman uit is, kijken of en hoe het is terug te vinden.

***

Ik had geluidsapparatuur getest tijdens de Firato (een vakbeurs in de RAI die wegens gebrek aan belangstelling allang niet meer wordt georganiseerd) door tussen twee luidsprekerpalen te gaan staan en te luisteren naar een liedje van Paul Young dat heel hard werd opgezet. Welk merk apparatuur het was weet ik niet meer, al bauwde ik in de regel mijn vader na (die toen nog leefde en bovendien nog thuis woonde) die altijd zei dat Denon en Revox de beste merken waren, voor mensen die wat te besteden hadden, en dat Kenwood en Pioneer prima geschikt waren voor de smallere beurs.

Welk liedje Paul Young zong herinner ik me ook niet meer, al weet ik wel dat de muziek behalve harder ook helderder en voller klonk dan thuis. Ineens komt er iets vrij in mijn brein, alsof het luik van een loods wordt opengerold, en herinner ik me dat het het liedje ‘Love of the common people’ was, waarbij de achtergrondzangeressen van Paul Young steeds A-AA-IEJAA zongen, maar voor de rest: een geheugen in scherven. Een geheugen in scherven. Een geheugen in scherven.>

***

Erik Jan Harmens (1970) debuteerde in 2007 als romanschrijver met Kleine doorschijnende man dat eind 2012 opnieuw zal worden uitgegeven onder de titel Verstrikt. Eerder dit jaar verscheen zijn tweede roman De man die in zijn eentje de Olympische Spelen organiseerde. Harmens kent de zakenwereld, waarin zijn personages zich staande proberen te houden, van binnenuit. Zo werkt hij op dit moment voor een bureau voor reputatiemanagement.

18-10-2012 | trefwoorden | Reacties uitgeschakeld voor Erik Jan Harmens | fragment uit nog onvoltooide roman

Gabriel Kousbroek | fragment Kousboek

Tip! Bekijk behalve onderstaande bladzijden over de ontmoeting met Reve ook de trailer en het langere fragment Panorama op Bol.com.

kousboek‘Tot voor kort kreeg ik slechts onder één voorwaarde publicatieruimte van uitgevers en kranten: een exclusief interview met mijn vader en/of mijn moeder. Omdat mijn vader mij voor dit soort omkoperij had gewaarschuwd ben ik er altijd voor op mijn hoede geweest, maar nu hij er niet meer is, is die voorwaarde komen te vervallen.’

Aan het woord is Gabriël Kousbroek, zoon van Rudy Kousbroek en Ethel Portnoy, en na het overlijden van zijn zuster Hepzibah de laatste van de Kousbroeken. In het nog te verschijnen Kousboek schildert hij zijn ouders en de met hen bevriende schrijvers en vertelt hij over de opmerkelijke incidenten uit zijn jeugd. Lees en bekijk alvast dit fragment. (Als u het aanklikt, wordt het groter. Laden kan evenwel een tijdje duren.)

***

***

zelfportret

zelfportret

Gabriël Kousbroek werd geboren in Neuilly-sur-Seine in 1965. Tussen 1986 en 1990 studeerde hij aan de Gerrit Rietveld Academie. Zijn tekeningen verschijnen onder andere in De Groene Amsterdammer, De God van Nederland en de Volkskrant. In februari 2013 verschijnt bij Nijgh & van Ditmar zijn verstripte autobiografie Kousboek.